رابطه گرایش به استفاده از داروهای نیروزا براساس خودکارآمدی و تصویر بدنی با میانجی گری انگیزش موفقیت در پدیده اجتماعی ورزش (ورزشکاران بدنساز)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 . دانشجوی دکتری،گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، تهران، ایران (نویسنده مسئول)

2 . دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، تهران، ایران

3 دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، تهران، ایران.

چکیده

هدف: تبیین الگوی رابطه گرایش به داروهای نیروزا براساس خودکارآمدی و تصویر بدنی آن‌ها با میانجی­گری انگیزش موفقیت در پدیده اجتماعی ورزش (در بین ورزشکاران بدنساز شهر تهران) می­باشد. روش: پژوهش حاضر با توجه به هدف پژوهش در زمره تحقیقات کاربردی و به لحاظ روش اجرا  از نوع همبستگی  از نوع الگویابی است. این پژوهش شامل کلیه ورزشکاران رشته بدنسازی باشگاه­های شهر تهران در سال 97 بود که به شیوه تصادفی 600 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات عبارتند از پرسشنامه های تصویر بدنی (برون، کش و میولکا)، ادارک از موفقیت (رابرتز و ترشو، 1998)، پرسشنامه خودکارآمدی (شوارزر و جروسالم، 1981) و پرسشنامه گرایش به مواد نیروزا (حبیبی و همکاران، 1395) می باشد. روش تجزیه تحلیل داده­های مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS بود و برای آزمون اثر میانجی از روش بارون و کنی استفاده شده است. یافته­ها: یافته و نتایج پژوهش نشان دادند که خودکارآمدی و تصویر بدنی با گرایش به استفاده از مواد نیروزا رابطه منفی و معنی­داری وجود دارد. بین تصویر بدنی با انگیزش موفقیت رابطه مثبت و معنی داری دیده شد و بین خودکارآمدی و انگیزش موفقیت رابطه منفی و معنی داری وجود دارد. همچنین بین انگیزش موفقیت و گرایش به استفاده از مواد نیروزا رابطه منفی و معنی­داری وجود ندارد. نتیجه­گیری: براساس نتایج پژوهش می توان نتیجه گرفت که انگیزش موفقیت در رابطه بین خودکارآمدی و تصویر بدنی با گرایش به استفاده از مواد نیروزا نقش میانجی ندارد بلکه یک رابطه مستقیم بین خودکارآمدی و تصویر بدنی با گرایش ورزشکاران بدنساز به استفاده از داروهای نیروزا دارد.

کلیدواژه‌ها